Özgür Mutlu Şiirleri - Şair Özgür Mutlu

Sivas Ağıtı: Demirin Pası, Vicdanın Çığlığı!
Bugün 2 Temmuz. Kanlı bir duman Bursa'dan buraya dek,

İnsanlık yandı Sivas'ta, külü dağılmış, kahpece tek tek.

Hasret Gültekin'in sazı sustu, gençliği bir yara, gönüllerde acı;

Sömürünün kalesinde, bir dağ çiçeği,
Toprağın kanında, sevdanın izi.
Dayatılan düzen, bir kör karanlık,
Lakin içimde, göğün ta kendisi.

Ne bu şehir, ne bu kalabalık, ne bu yara,

Son fasıl bıçak kemiğe dayandı.
Güneş artık yok
kara bulutlar sarmış gökyüzünü
yol alma günüdür.
Güçlü olacaksın ya da
yok olacaksın.

Su başı sular alıp götürüyor beni
Derin mazide kalmış anılara
Dünya bahçesinde kuşlar gibi gelmişiz
Uçar gideriz birgün

Su başı sular alıp götürüyor beni

Talihsiz bir hayatın ortasında yapayalnız ve çaresizsin.
vurur sırtından en yakın dost bildiklerin
durursun bir kösede susarsın
konuşmadan sesizce beklersin
sessizlik belki çaresizliktir.
bir köşede sallanan ilmeğe bakar dünürsün.

Sus kimseler duymasın,
Yokluğunu duymasın.
Işığın söndüğünü,
Kaybolan yılların pişmanlığını.

Ey suskunluğun zindanı,
Yutkunulan her kelime,
Bir dilsizin feryadı.
Gecenin karanlığında,
Sessizliğin gölgesi uzar,

Sus kimseler duymasın,
Yokluğunu duymasın.
Işığın söndüğünü,
Kaybolan yılların pişmanlığını.

Anadolu'nun bağrında, yüce bir ülke,
Tarih kokar her karışı, her köşe bucak,
Geçmişin izleri, geleceğe ışık,
Türkiye'm, yüreğimde bir sevda, bir aşk.

Dağların ardında umutlar filizlenir,

Umut kalmadı artık
her geçen gün daha yorgun bir beden
hayat yordu bizi
yok olduk karanlıkta kaybolduk
sevmeyi unuttuk
ne oldu bize ne oldu sevgimize ne oldu hasretlerle kaybolduk