Gecenin ıssızlığında
Kalbim adını çığırıyor
Her nefesim de sana
Yeniden doğuyor.
Gecenin ıssızlığında
Kalbim adını çığırıyor
Aşk sandıklarım öğretti bana,
Her gülüşün sevgi olmadığını,
Bazı insanların “yanındayım” deyip,
İlk düşüşünde kaybolduğunu.
Güven sandıklarım öğretti bana,
Her akşam inci tanesi gibi doğarsın gökyüzünde,
Bembeyaz ışığınla aydınlatırsın karanlıkları.
Sanki bana gülümsüyorsun, içimi okuyorsun,
"Sev, sevil, mutlu ol, gülümse," der gibisin.
Ay ışığım, yüreğime düşen umudum...
Gece çöktü yine, karanlık ağır,
Babam, sensizlik yüreğimi dağır.
Bir yıldız kayar mı gözümden bilmem,
Gittiğin yer uzak, dönmezsin, bilsem...
Bir ses yankılanır rüyalarımda,
Hiç tadım yok bu bayramda,
Senden sonra, her şey yarım kaldı,
Kalbim Buruk, Birr Zaman Yasta,
Bekliyorum, senden gelecek ölümü.
Bayram benim neyime...!
Sen bu Bayram da yoksun ya...
Ben de yok oldum.
Ne adı kaldı gecenin,
Ne anlamı sabahın.
Kardelenim…
Ben Sana Yandım
Bana aşkı anlat,
Ama güllerle değil...
Kan kokan gecelerle anlat,
Bir hançerin sessizliğiyle.
Ben seni, sonunu bile bile sevdim,
Bir gün gideceğini bilerek,
Kalbime açtığın yaraları görerek,
Yine de senden vazgeçmedim.
Ben seni, herkes gibi sevmedim,
Merhaba... ey vicdansız...
Sana bu mektubu içki masamdan yazıyorum.
Her yudumda senle olan geçmişim doluyor kadehlerime.
Nefret kusuyorum o geçmişe!
Acılar içinde alev alev yanıyorum seni andıkça...
Bu yüzden tövbemle senle beraber rafa kaldırdım.
Kızım, nerdesin? Sesim yankılanır boşluğa,
Bir karanlık sardı dünyamı, gözlerim kör,
Ağlamaktan tükendi bu gözler,
Ama kalbim hâlâ seni arar, seni özler.
Küçücüktün, yedi yaşında bir melektin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!