Çocukluğundan beri hep bitmeyen bir feryat,
Diyorsun: "Herkes zalim, yıkılsın koca hayat!"
Dilinde keşkelerle geçip gidiyor ömrün,
Suçu dünyaya atıp kenara kaçan sen değilmiydin!
"Aldatıldım" diyorsun, "Beni hep hor gördüler,"
SEN GİTTİN DE BEN KALDIM MI?
Sen gittin de ben kaldım mı?
Sana yolları, kendime yokuşları yazdım da
Bir seni silemedim, beni sildiğin gibi.
Yanmış bir mum gibi eridim sensiz gecelerde,
Bir odanın köşesi, soğuk ve karanlık,
Bir kadın oturur orada, sessiz ve yalnız,
Her şeyini kaybetmiş, darbelerle yoğrulmuş,
Bir hayat ki, sanki hiç yaşanmamış gibi.
Elleri çatlak, kalbi kırık,
Sevme beni...
Her “seviyorum” deyişinde,
İçimden bir ben kopuyor,
Ruhum küçülüyor, ben yok oluyorum.
Sevme...
Bir çığlık yankılanır boş sokaklarda,
Kimse duymaz, rüzgar savurur uzağa.
Gölgeler konuşur yalnızlığın dilinde,
Terk edilmiş yürekler sarılır acıya.
Tutuldum bir deli sevdaya, ey gülüm,
Ne alevi var ne de çıngısı, kor bir ateş gibi.
Hem ruhumu hem bedenimi ısıtıyorsun,
Ama ne yakıyorsun ne de kavuruyorsun beni.
Ey benim güneşim, ayım, canım,
Kalbim seni hâlâ arıyor...
Lê tu qet nayî...
Sesin suskun, gülüşün yalan...
Min bi te re mir... ez jî tu ne ben...
Ez te hezdikim – ama sen yoktun...
Bir zamanlar bu eller,
Şefkatle sarardı evlatlarını,
Şimdi titrek, çatlamış ve yalnız,
Tutup da sığınacak bir omuz arar, ama yok.
Pencere kenarında beklerim hala,
Yalnızlığın Gölgesinde
Bir zamanlar ışıkla doluydu bu kalp,
Ellerimde yıldızlar, gökyüzü parlaktı.
Senle her şey mümkündü, dünya küçüktü,
Ama şimdi yoksun, ve karanlık büyük.
Dünyada ne haksızlıklar görüp yaşadım,
Beni haklıyken haksız yapan, işte bu dünya yansın.
Hayatımı bu kadar değersiz sanmazdım,
Beni hayata küstüren, bu dünya yansın.
Yansın bu dünya!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!