Özcan İşler Şiirleri - Şair Özcan İşler

Masum kanı emen asalaklara,
Onları, besleyen bataklıklara,
Bize kılıç çekip, saf tutanlara,

İslam ahlâkını, Türk töresini,

Adalet, kimseler bilmez dilimden,
Çıkagel, mevsimsiz ilkbahar gibi.
Hep aklıselimsen anla halimden,
Çıkagel, mevsimsiz ilkbahar gibi.

Dünya kendi için döner sanırlar,
Çıkarı herşeyden büyük olanlar.
Ne hak hukuk tanır ne utanırlar,
Çıkarı herşeyden büyük olanlar.

Vicdanı kör, sağır nefse uyarlar,

Araf sonsuzluğuna, bırakmışım kendimi,
Çırılçıplak yüreğim salınıp durmaktadır.
Gözyaşlarım yıkıyor yine gurur bendimi,
Her şeyi özetleyen bir nabız vurmaktadır.

Yokluğunun hüzünü; bir enkazı yakarken,

Gözlerin, gözlerime değende,
Yıldız yıldız bir ateş düşürüyor içime,
Yangınlar büyüyor uzaktan uzağa.
Biliyor musun?
Gönül sızım, Çoban Yıldızım..

Sabrın da bir sınırı var,
Çok da zorlamaya gelmez.
Herkesin bir onuru var,
Çok da horlamaya gelmez.

Serinleten meltemler, eserdi püfür püfür,
Gün geldi hakim oldu; haram, yalan ve küfür,
Kalplere demir attı, istilacı gemiler,
Eridi yavaş yavaş, medeniyet ve kültür.

Sermeyin her yere postu erenler,
Kumaş belli değil, kir belli değil.
İmtihan gününe geldik yarenler,
Çözmez belli değil, Pir belli değil.

I. SUSKUNLUK
O gece sessizlik indi önce surlara.
Millî nöbetçiler çekildi bir,
Ayakkabı sesi duyulmadan.

Çürümüş bir tekne; kırk, kırık kürek,
Soğuk korkulardan sinen sinene.
İhtiras hortlamış, kutsanmış yürek,
Kaç yoksul sırtına binen binene…