Özcan İşler Şiirleri - Şair Özcan İşler

Yüreğini sevgi ile yoğuran,
Taş atana güller verir GÜL dostum.
Hasetliktir, kötülüğü doğuran,
Bencilliği, defterinden SİL dostum.

Dua, kapıları açtıktan sonra,
Başlar en esrarlı gidip gelmeler,
Kalkar, Allah ile kul arasında,
Ölüm dışındaki, bütün perdeler.

Ey Türkoğlu! Sözüm sana; uyuma,
Susa susa, yurtta nifak kök saldı.
Ortak acılara göz yuma yuma,
Yokluğa sadece bir durak kaldı.

Hep fırıldak çevirenler, bellidir,

Mevsimsiz muhacir, ayaz yellerle,
Dün gece dolaştım sabaha kadar.
Ellerimde sensiz, solmuş güllerle,
Dün gece dolaştım sabaha kadar.

DÜNYA süslenmiş bezenmiş,
Herkesin yüzüne gülmüş,
Kimselerle evlenmemiş,
Sever, döner çamur DÜNYA...

Kötülük yaşarken gürbüz çağını,
Haraminin, çamur atma zamanı.
Karga yurt edinmiş gülün, bağını,
Servetlere servet katma zamanı.

Köpeğine hoşt mu dedim?
Dünya derdin ne benimle?
Tavuğuna kışt mı dedim?
Dünya derdin ne benimle?

Dünya dünya dedikleri;
Muhterislerin cenneti.
Hep içip, hep yedikleri,
İnsan teri, insan eti...

Şüphe, öfke okunu kalpten söküp atmadan,
Dünyamızda hep yeri olacak dikenlerin.
Duygu, düşünceleri anlaşılmaz tatmadan,
Hem bedeni hem ruhu ıstırap çekenlerin.

Vicdan terazim hassas bin tartıp bin eliyor,

Dalkavuklar dizilse de karşına,
Dünya yalan, insan fani ölüm var.
Allah pazar verdi diye çarşına,
Zulüm etme, yardımcı ol yara sar.