Özay Karakuş Şiirleri - Şair Özay Karakuş

.....ben yalnızlığa çoktan alıştım, kaderimdir dedim


kabullendim, çaresiz boynumu büktüm.........

adımı artık hiç anma

sevgimede inanma

aşkım ile de yanma

Sende sevdin! inkar etme...en az benim kadar...

Bilirim yine seviyorsun ama korkuyorsun...

Bunu dile getirirsen bana umut kapılarını yeniden açacağından endişe ediyorsun....

sana kulum sana köle

hemde isteyerek bile bile

dile geldi aşk bak dile

dinmiyor şiddeti kudurdu ayrılığın yelleri

tek tek sevip öperim kokladığın gülleri

unutamadım saçımı okşadığın narin elleri

güllere sordum kokan dediler
dillere sordum tadan dediler
ellere sordum tutan dediler
seni bana kana kana sevdirdiler

yüzlere sordum bakan dediler

solmuş bir çiçek solgunluğunda

sensizlik öyle berbat bitanem

aşkım son deminde olgunluğunda

bağ sensin üzüm sensin

dağ sensin düzüm sensin

çiğ sensin güzüm sensin

kim bakacak yeşil gözlerine

kulak verecek tatlı sözlerine

söyle kim yatacak dizlerine

hasret girdi koynuma

can dolandı boynuma

yürek bir vuslat uma