Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hava kapalı
kapılar kapalı
aklın bir karış havada
şişe mantar tıpalı

hiçliği seçtin

al desem aşklarını
çal karanlığa
kara çıbanların deşildiği
meşe ağacının gölgesi

al desem verdiğin öpücükleri

ayaz düşünce
soğuk böler soluğum
kesik buğusu
çivilenmiş sokaklar

eli ısıtan

yüzü bana kalınca
kırışıklarımdan tut
çocukluğundu unut
geçmişine dalınca
dereden inerdi seli
tepetaklak götürmemi

gölgesinde sevişir
birbirlerinde taşıp
sözlerine ilişir
sevgilerinde aşıp
**incitmeden kimseyi
**yüreklerden konseyi

gün cama hemen değmiş
yusufçuk seslenirken
dağ tepe ışık yağmış
seherle beslenirken

uykudan göz açınca

elli ellibeş yaşı
perişan üstü başı
yağmurla çıka geldi
oturdu ayrı
masa köşe

zorlamış inadını
kar olmuş durmaktadır
sıralamış adını
kur olmuş sormaktadır

sunsada muradını

kaç yıldız kaydı
denizleri kabartıp
kaç ay tutuldu

çoban yıldızım
ışık topuna döndü

yaşanmadık ne varsa
kabarcığın köpürdük
taşınmadık savarsa
kakarcığında pürdük

gülmece düşür cebin