Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sarpa sardı yol
bitmeyecekmiş gibi
sona dayandı
gitmeyecekmiş gibi

söz didiklemiş

gelir mi gelir
duvarı üzerine
altında durma

ansızın sevişmelerde
mum yakma boştur sakın
yalansız düşmelere
mum yakma ağıt yakın

ağrıyan sol memenin üstüne

hava kapalı
kapılar kapalı
aklın bir karış havada
şişe mantar tıpalı

hiçliği seçtin

al desem aşklarını
çal karanlığa
kara çıbanların deşildiği
meşe ağacının gölgesi

al desem verdiğin öpücükleri

ayaz düşünce
soğuk böler soluğum
kesik buğusu
çivilenmiş sokaklar

eli ısıtan

baharı kış eyleme
gözüne yaş eyleme
çiçek bahçesindeyim
gülümü taş eyleme

elmada al olaydım

yağmur yıkarken saçakları
gözlerim sislenir buğulanıp
gök gürülderken arada bir
şimşek kıvılcımlana dursun

dalında kanadına gömülmüş

dağlar aşır taşı öze
oluk oluk çağlamadan
çağlar düşür döşe söze
ılık ılık dağlamadan

sakın sakin ol terketme

yaşamda
büyük bir isteğim
olmadı hiç
birlikte düştük hep
her yola yere
her daim