Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

eyüp sultan mezarlığına
erguvan ağaçları dolmuş
piyer loti tepesinde bayrak
teleferik birbirine uymuş

güzel istanbulda

sultan ahmet camii
zınga zınk dolu
camii de çeşit
insanları da

öğretmen arkadaş

ayla güneş tanığın bak yağmurda yağıyor
yüreğimden çekimin etkisinden kurtulmaz
dağılmaz başında tut dağların ardı yayla
yurt olmaz sanma ovan bereketin yanında

hambat bitek değil ki yurdun olması hoşsa

kara saplandı
ağıdı isyanlarda
ömür doluydu

öç duygularda
inletir sokakları

kırkından sonrası da
farkediyor tadına
kısılınca ses seda
çarkediyor kadına

kederinden acına

baharı kış eyleme
gözüne yaş eyleme
çiçek bahçesindeyim
gülümü taş eyleme

elmada al olaydım

yağmur yıkarken saçakları
gözlerim sislenir buğulanıp
gök gürülderken arada bir
şimşek kıvılcımlana dursun

dalında kanadına gömülmüş

dağlar aşır taşı öze
oluk oluk çağlamadan
çağlar düşür döşe söze
ılık ılık dağlamadan

sakın sakin ol terketme

yaşamda
büyük bir isteğim
olmadı hiç
birlikte düştük hep
her yola yere
her daim

göz önüne ser yetkinliğinde yeterliliğin
sesinde kanayanı
yoksunluğundan sıyrılıp
cıbıl sızı yazılısıdır
bilir misin