Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sesim taşa değmiş
katrana bulanmış
kırmızı dökülüp
kan kırmızı sulanmış

sesim karcıklanmış

sokağa çıkmalıyım
sıkıldım içerde
biraz hava almalıyım
çekilmeden perde

olmayan adresi

gözlerim sende kalır
her gördüğümde
bakışlarında
kadifelenirim

ellerim terler

sevgi sadaka olsa
kapı kapı dilensem
kaf dağında da olsa
dağlar delip dolansam

olsa sevgi harmanı

serçe yüreğin
nasıl duygulanır
nasıl ıslanır birden
kirpiklerin

yıldızları kandil gibi

arpa biçtim ağardı
gümüllerim yığardı
sevdiğimi kaçırdım
güneş yeni doğardı

arpayı desteledim

yüzü bana kalınca
kırışıklarımdan tut
çocukluğundu unut
geçmişine dalınca
dereden inerdi seli
tepetaklak götürmemi

gün cama hemen değmiş
yusufçuk seslenirken
dağ tepe ışık yağmış
seherle beslenirken

uykudan göz açınca

elli ellibeş yaşı
perişan üstü başı
yağmurla çıka geldi
oturdu ayrı
masa köşe

gölgesinde sevişir
birbirlerinde taşıp
sözlerine ilişir
sevgilerinde aşıp
**incitmeden kimseyi
**yüreklerden konseyi