Ozan Bindebir Şiirleri - Şair Ozan Bindebir

İnsanlardan evvel insanlık ölmüş,
Bir hukuku vardır savaşın bile.
Böylesine vahşet nerde görülmüş?
İnsan doğranıyor testere ile.

Gelen görüntüler yüreği dağlar,

İlkbahar görmeden hemen güz gelir,
Acı acı esen yelden incindim.
Mert insanın sözü bana vız gelir,
Namertçe konuşan dilden incindim.

Aşkın ateşine düştüm haşlandım

Tepeden tırnağa bak, bir daha göremezsin
Bir sonraki gelişim tabutta olur belki.
Saracaksan şimdi sar, o zaman saramazsın
Bedenim bir kaç metre kaputta olur belki.

Benliğini sardıysa sendeki asi gurur,

Geninde çakallık varmış, aklın kalmış kemikte;
Ağzına çok kemik alma, kalır sonra imikte!
İnsan doğan çoktur amma; kolay mı adam olmak?
Çakallığın suratında, sırıtıyor mimikte…

(8+7)

Güzellere dil dökerdim,
Nazı kaldıramaz oldum.
Ceylanlar gibi sekerdim,
Dizi kaldıramaz oldum.

Ne dağ derdim ne de dere,

Bütün dengeleri altüst edecek,
Kanal İstanbul’u istemiyoruz!
Bunca millî servet boşa gidecek,
Kanal İstanbul’u istemiyoruz!

Tuzlu su karışır Terkos Gölü’ne,

Gitmek gerekirse bizim diyardan
Dağlar karlı boran olsa kaç yazar?
Gönül soğumuşsa vefasız yardan
İnce beli keman olsa kaç yazar?

Deli gönül sığmaz artık kabına

Amerika, duy sesimi, bak hele!
Sakın bize demokrasi getirme!
İnsan kanı içen obur hergele,
Sakın bize demokrasi getirme!

Yerlilere kırım yapıp durdunuz,

Gel itiraf edeyim yâr,
Aşk kalesin yıkamadım.
Hatırana bir sözüm var,
Ben o sözden çıkamadım.

Sen inan ya da inanma,

Keyif tıkır ağalarda, beylerde
“İzindeyiz Ata’m!”, halen dönmedik.
Aramayın terk edilmiş köylerde!
“İzindeyiz Ata’m!”, halen dönmedik.

Biraz yetki verdik diye, kizire