İncindim Şiiri - Ozan Bindebir

İlkbahar görmeden hemen güz gelir,
Acı acı esen yelden incindim.
Mert insanın sözü bana vız gelir,
Namertçe konuşan dilden incindim.

Aşkın ateşine düştüm haşlandım
Hak kelâmı söyler iken dışlandım
Düşman ne ki dostum ile taşlandım
Pir Sultan misali gülden incindim.

Sevgiyle yaşadım kalarak sakin
Ne düşmanlık güttüm ne kimseye kin…
Yaradan’la aram iyi velâkin
Hakkın yarattığı kuldan incindim.

Bindebir’e cefa bilmem ki niye?
Vefasızdan bana kaldı hediye.
Sırf onun zülfüne benziyor diye,
Sazımdaki sırma telden incindim.