Fatih Keskin Şiirleri - Şair Fatih Keskin

Bir suç ortaktır diyorlar, oysa faili bellidir aynaların
Etin ve kemiğin o kaba, o şehvetli iştahıyla
Çamura batıyor adımlarım, bir kent kuşatması gibi lekeleniyorum.
Beden, o kör dehliz, kendi karanlığını kusarken uluorta,
Neden ihale hep göğsümün altındaki o ürkek kuşa kalıyor?

BAYRAK

Göklerin bağrında dalgalanırken,
Hilalin ışığı imandır bayrak.
Mazlumun derdine derman ararken,
Adalet mülkünde fermandır bayrak.

Ey sevdası mevsimsiz kışlar
Ey baharı sonsuz kuşlar
Ey mısır sen sultan olsan ne kral olsan ne
Ey Züleyha...
Kuyudan Yusuf çıkmadıkça huzur yok...
Yusuf yoksa aşk yok

Dışarıda, yurdumun kokusundan uzak, yaldızlı bir gürültü akıp gidiyor.
İnsanlar bilmediğim dillerin gölgesinde sahte neşeler biriktirirken,
Ben bu gurbet odasında, sılaya hasret bir buğunun sıcaklığıyla avunuyorum.
Kimsenin adım atmaya korktuğu o amansız yollardan geçtim;
Sırtımda bin yıllık bir göç, ceplerimde koparılmış toprak kokusu…
Kendi ellerimle inşa ettim göğsümdeki bu kimsesiz coğrafyayı.

Şimdi bu katre-i bârân sen geliyorsun diye mi düşüyor arş'tan...
Şimdi bu bulutları sevinç mi? Yoksa hüzün mü ağlatan...
Biz bir damla'yız sen kutlu bir derya...
Biz eşref-i mahlukat'ız amenna...
Sen; Hâtam-ül embiyâ..
"Es selamû aleyküm yâ Resûlullah"

Vuruldu hayallerim...
Sürgün oldum, vazgeçmedim...
Ben giderim, terk ederim herşeyi, bir karıncayı incitmem...
... İncindim; Kanadı kırık serçenin son dalma gözyaşındayım..

Dünya avuç içi kadardır, sen yeterki gönlünün büyüklüğüne inan...
O'nun sığdığı yere dünya ne ki..?

Mürekkep sızar anın dikiş yerlerinden
Zamanı göğsünden çözen bir lehçedir Mehru
Hiçbir harfin sırtına bindiremediği o dilsiz rüzgâr
Kelimelerin kemiklerini eriten kutsal ilca
Ezel ve ebedin tenhada unuttuğu gölge
Hafızanın unuttuğu en eski dildeki o kayıp hece

Desem ki…

İçimde biriken keder dağları çözülürken bir bir,
Uyansak ömrün en uzun, en rüyasız gecesinden.
Bir mum gibi eksilsek, bir nefes gibi tükenirken,
Kavuşmaya ramak kala o ebedî nura;

SIRRÜ'L-ESRÂR

Katreydin, ummana sarıldın Adem,
Elest meclisinde karardın Adem.
Balçık dedikleri şu dar kafeste,
Sırrü'l-Esrâr'a büründün Adem.