O Son Dem Şiiri - Fatih Keskin

Desem ki…

İçimde biriken keder dağları çözülürken bir bir,
Uyansak ömrün en uzun, en rüyasız gecesinden.
Bir mum gibi eksilsek, bir nefes gibi tükenirken,
Kavuşmaya ramak kala o ebedî nura;
Gözlerimizde biriken son damla yaşla,
Bir aşkın şahadetini versek birbirimize…

Desem ki , hani o son demde;
Ellerimiz soğurken, ömrümüz bir kandil gibi titrerken,
Kalbimin son çırpınışı yalnızca senin adın olsa.
Ve biz, ölümün buzdan kapısından geçerken,
Korkmadan sığınsak birbirimizin kalbine.

Dursun göğün altında dönen ne varsa,
Sussun bu hileli asır, dinsin dünyanın gürültüsü.
Göğsümüze ilahî bir mühür gibi vurulurken ebedî şafak,
Bir tek dileğim kalsa son nefesimde:

Kalbimin son atışı,
Ruhunun ilk nefesi olsun.