Öylece çekip gitmek olmazdı bu hayattan;
İnsanın,
gecenin boğazına düğümlenen sesini
bırakabileceği bir kadehi olmalı...
İçindeki yangına
biraz gece, biraz unutuluş koymalı.
İnsanın tutunacağı
bir tutam şiiri olmalı;
çünkü bazen
bir dize,
insanın uçurumdan kendine uzattığı
son eldir.
Yoksa
hangi kelime yüklenirdi
göğsümüzde biriken bu enkazı,
hangi dize çevirebilirdi
suskunluğun taş kesilmiş dilini?
Oysa hepimiz
aynı zamanın kıyısında bekliyorduk;
Saatler içimizden geçiyor,
kimse kimsenin yarasına
bir isim vermiyordu.
Ve biz,
birilerinin görmemek için gözlerini kapattığı
aynı yalnızlığın
karanlık tarafına bakıyorduk...
Ali Taşkale / İzmir
haziran 2025
Kayıt Tarihi : 9.11.2026 15:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!