Öylece Şiiri - Ali Taşkale

Öylece
Şiir – Ali TAŞKALE

Bugün ölüm üzerine düşüneceğim.
Bir de yas üzerine.
İnsanın kendisinden geriye ne kalacağını,
hangi sessizliğin içine sığacağını,
ardından hangi eşyasının
bir süre daha yerinde duracağını…

Aklımı alamıyorum zaten oralardan.
Sanki ölüm, çoktan içimde bir yere oturmuş,
ben yaşadığımı sanırken
ömrümün görünmeyen takvimini çeviriyor.

Çok keresinde aşka düşmüştüm.
Ben aşka düşerim, konu bu değil.
Aşk hani yek olmak
ve dahi yok olmaktı ya;
iki ayrı bedenin
birbirinin yokluğuna sığınması,
birbirinde kendinden vazgeçmesi…

Var olamayınca ölüm de yok, yas da.
Çünkü insan bazen bir başkasında öyle kaybolur ki
kendi yokluğunun bile farkına varmaz.
Ne giden tam gitmiştir
ne kalan kendinde kalabilmiştir.

Şimdi başka.

Şimdi birinin ardından değil,
kendi ardımdan bakıyorum sanki.
Henüz yaşarken
kendi yokluğumun yerini yokluyorum.
Bir gün sesimin de
bir başkasının hafızasında
eski bir eşya gibi duracağını düşünüyorum.

Kim bilir,
hangi cümlem yarım kalacak,
hangi sabahın kahvesi soğuyacak,
hangi kapı bir daha benim için açılmayacak?

Yas dediğin biraz da bu değil mi?
Henüz gerçekleşmemiş bir kaybın
insanın içinde yer tutması.
Daha yaşarken
bir gün yaşanmış olacağını bilmek.

Şimdi ömrüm bitiverecekmiş gibi.
Aşktan değil,
bir ayrılıktan değil,
birinin beni terk etmesinden hiç değil.

Öylece.

Sanki zaman,
benden habersiz
son cümlemi çoktan yazmış da
ben hâlâ bir sonraki kelimeyi arıyorum.

Yine de sabah olacak.
Birileri ekmek alacak,
birileri sevecek,
birileri bir başkasının ölüm haberini duyacak.
Dünya, kimsenin yokluğuna uzun süre ara vermeyecek.

Ben de yaşayacağım.
Bir bardak su içeceğim,
bir pencere açacağım,
belki bir şiirin başına oturacağım.

Ama artık bileceğim:
İnsan, ömrünü yaşarken de
biraz eksiliyor.

Ve ölüm,
bazen insanın başına gelecek bir şey değil,
yaşadığı her günün
içinde sessizce taşıdığı bir bilgi.

Ali TAŞKALE
11 Kasım 2026