Öyle bir devirde yaşıyoruz ki;
"Bilmemek" en güvenli yol diye bilip susmuşuz,
Gerçeği görüp gözümüzü yummuşuz,
Kendi halimize sessizce üzülmüşüz.
Vicdanlar susmuş, merhamet yorulmuş,
Alın teri hiçe sayılmış,
Dur desek belki de değişir!
Suskunluk bulaşıcı, cesaretse tek ilaç,
Umut, yıkıntının altından filizlenen ağaç.
İnsan en çok dik duruşa muhtaç,
Yine de saklı bir umut var insanların içinde,
İlkbahar güneşi gibi parlayıp duruyor yeryüzünde.
Kalbimizden umutlar eksilmesin,
Sonsuz imkanlar açılsın inşallah önümüze.
Kayıt Tarihi : 9.04.2026 12:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!