istanbul’u sel bastı sevgilim
insanoğlu rahmet sandı
elma yıkarken ağladı küçük bir kadın
üstünde şu sevmek suçuyla
silahlar, oyunlar ve aşk
karekökü alındığında hayat bizden geriye kalan
yalnız kelepçeler ve asli günahlar
zalimce aşkımıza hibe edilen asker yeşili
elma, armut, kapı, kol, zıkkım! ve etset’ra
kısaca, bizden başka her şey kaldı bize sevgilim.
öyle bir eksiklik damarlarımda hissettiğim
istanbul’u sel basmış, ne yazar
ne yazar tanrım
sen rahmet sanmışsın
16 Ekim 2026
Betül Sarıkaya
Kayıt Tarihi : 16.10.2026 18:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!