Osman Abi Şiiri - Sibel Orhan

Müşkül bir andaydık, yüreğimiz sular altında kalmış acayip kış sonrası

Bıkmıştık içimizdeki acıyı, hüzünleri anlatmaktan,

Bardağa küs birkaç çiçek ıslamaktan

Ruhumuzun gömüldüğü yer belliydi;

Gönlümüzün gurbetine iki damla serinlik düşsün isterdik

Tam öyle vakitte, Hızır gölgesi gibi uzandı elin Osman Abi

Erciyes’in karlarını eritip gelen mertlik vardı sende,

Kayseri’nin basiretli toprağıyla yoğurulan...

İki kelime konuşamadan, kılı kırk yarmadan seziverdin içimizdeki hevesi

Kimsesizin elinden tutmak nişanındı, şanındı

Garibin omzundaki yükü tereddütsüz omzuna alışın...

Biri yorulsa, gözünden anlar, sağ omzundan sol omzuna alışın

Abi, kardeş, baba oldun Gül’e, Ayşe’ye, Ali’ye ihtiyacı olana sen
Avucunda fındık, fıstık, leblebi,
Öyle candan oldun ki,
Birlikte kışlıkları naftalinleyecek kadar yakın,

Bu hayat gurbetinde Eda’ya, bana babalık eden bir sığınak

Kelimelerin çaresiz kaldığı, dünyanın toz şekeriyle kaplanmadığı zamanlarda,

Gölgesine razı bir fesleğen gibi durdun yanımızda

Masada taze kırılmış cevizin kokusu, Kayseri’nin meşhur baklavası...

Ağzımızı tatlandırırken bile garip sevindiren tatlı bir tebessümün

Elimizdeki Kozalak Kalbim tutunacak bir dal ararken,

Baskı makinelerinin tıkırtısında, masum sayfaların heyecanında,

Senin imkân tanıyan, "devam et" diyen kocaman yüreğin vardı

Hüzün kuşları uçarken penceremden,
Hıçkıra hıçkıra fazla vaktim kalmadıyı sayıklarken
Hey durun geliyorum!
Bekleyin, geliyorum!
Diyebildim kalbimi pat pat ettiren heyecan pınarından
İkiletmedin, hesapsızca sarıp sarmaladın hayatla bağlarımı
Sargı bezi kapatınca yaraya tuz etkisi
Şimdi kahverengi çaydanlıkta saklıyoruz sevince kıpırdayan her şiiri

Çocuk olduk bazen, ağladık; dünya ahvali çetindi, ağır gelmişti,

Sen, gözlerinden dökülen baba şefkatiyle kaldırdın ayağa

İyi ki geçtin hayatımızdan, iyi ki tuttun elimizden;

Garibin yoldaşı, kimsesizin çaresi,

Ve bu müşkül kalemin en güçlü Osman Abisi.