Günaşırı muamma nöbetindeyim.
Bu gece, o gece.
Bu geçe, o geçe.
Dünlerimi özlüyorum bugünlerimde. Ne oldu benim -beyaz önlüklü kadının göz diktiği- ardı ardına nöbetsiz gecelerime. Şiir oldu, hayır şiir öldü. Sen göm(ül)dün Farsça kitabesini elimle yonttuğum kabrime. Oysa ben sıkı sıkı kapalı pencereyi delip geçen, üzerimize yağan karı, bizi örten tek şey olarak seçmiştim. Şimdi niye, şiir niye, taş niye?
Kayıt Tarihi : 8.1.2026 23:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!