Orhan Arseven Şiirleri - Şair Orhan Arseven

Dünyada hak olsa hiç eder miydim küfür
Nasıl geçerse geçsin bu yalan ömür
Sahte kayboluşlar da sonsuza bir göçtür
Yaşarken kahrolmak bir başka ölümdür

Moda'da menengiç ağaçları
Tohumları ezelden sert
Çitlembiğe benzerdi kızları
Erkekleri pek civanmert

Kadıköy'ün şanlı boğaları

Umutlarını dökerdi
Marmara'ya öbek öbek
Mor erguvanlar açarken
Yolu boğazdan geçerdi.

Sırtı parlak, menevişli

Garip korkmaz bakar kor ateşe
Hercai menekşeler gibi mor mavi
Yangına inat bakar güneşe
Suya hasret, kurumuş çeşmeler gibi
Sırra kadem meçhule gidişe
Tövbe geri getirmez gaibi

Zulme sessiz kalma, sana dokunmasa da
Kul hakkına el uzatma, aç uyusan da
Direneceksin ite kopuğa puştlara
Yetim sokak çocukları gibi mesela

Mevsim sonbahar, sabahın ayazında
Sırtımda eski bir ceket
İskeleye indim şarabım zulada
Ne kimse görsün, ne hacet

ERENLER
Unutsa da geçmişi her beşer
Anılar canlanır birer birer
Ahşap kokulu cumbalı evler
Pembe sardunyalı pencereler
Bez mendile işlenir isimler

Toprağa düştü cemre nihayet geldi ilkbahar
Çiçeği küçük pembe avuçları kadar
Boğazı deli morlara çevirdi erguvanlar
İstanbul hiç bir rengi sevmedi bu kadar

11.07.2021, Orhan ARSEVEN

Kuru yaprakların üstünde gezinen sokak kedilerinin
Seslerini işitiyorum
Ama ne bir mektup ne bir ses ne de bir nefes sana aferin
Amma velakin bekliyorum
Yağmuru çağıran bir lodos fırtınasına benzedi sevgin
Ne zaman diner bilmiyorum

Caddebostan tarlalarında gelincik açardı
Kadıköy’ün genç şehitleri
Yanakları kıpkırmızı, gözü katran karası

Kızıla döndü gelinciğin küçük yaprakları
Aşk boyadı genç bedenini