Ophelia Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

OPHELIA

Fevzi Emir Yılmaz

Ey gönül sığınağım, ey bahtımın kadını,
Unutacaktım seni, silecektim adını,
Yıkıp viran etmişken gönlümün muradını,
Gözümde buram buram tütmeseydin, Ophelia.

Sâdık hizmetkâr ettin o kapkara sevdana,
Esir oldum aşkına gördüğümden bu yana,
Gönül sultanlığımda taht vermişken ben sana,
Ne vardı kaçar gibi gitmeseydin, Ophelia.

Gece gibi karaydı gözlerinin siyahı,
Dalınca gözlerine edemezdim sabahı,
Hadi üstüme yıktın bütün suçu günahı,
Hayal cehennemine itmeseydin, Ophelia.

Şu yalancı dünyamın yegâne gerçeğiydin,
Hazineden kıymetli, tüm cevherattan yeğdin,
Benim mağrur başımı neden önüme eğdin,
Keşke yer ile yeksan etmeseydin, Ophelia.

İstemezdim, inan ki, ekmeğini, aşını,
Hiç aman dilemezdim, vurdursaydın başımı,
Asıp gül cemalini, çatıp hilal kaşını,
Bu bitmez düşmanlığı gütmeseydin, Ophelia.

Şu zavallı gönlümün alıp bütün âhını,
En çaresiz ânımda çektin aşk silâhını,
Ben sabırla beklerken gecenin sabâhını,
Keşke bir oyun gibi bitmeseydin, Ophelia.