Onurumdur Şiiri - Yeliz Korkutan

Bir sükunete büründü dilim, artık söz yoruldu,
Yağmur misali kirpiklerimde, nice fırtına duruldu.
Ben bu "Yürek Yorgunu" halimle bir temiz sayfa açtım;
Mühürlü sevdalardan geçip, kendi sessizliğime kaçtım.
Dışarıda hayat akar, kimi vitrin süsler kimi yalan;
Benim heybemde sadece, bir ihlaslı sabırdır kalan.
Ne makamın gölgesine sığındım, ne sahte alkışlara kandım;
Ben sadece, evlatlarımın tek bir gülüşünde yandım.
Gözümdeki hüzne bakıp, hikayeler yazmasın kimse,
Bu sessizlik benim kalemim, bu vakur duruş elbisem.
Bir şemsiye açtım artık, sadece masumiyetin başına;
Gönlümü yoranlar kalsın, kendi yalan telaşına.
Sözüm bitti, yolum uzun, yüküm sadece huzurdur;
Benim bu dimdik duruşum, evlatlarıma olan onurdur.