Beyaz Bir Umut Şiiri - Esmegül Toprak

​Üzerime beyaz bir umut giydirdiler.
Adı yuvandır dediler.
Ellerimle ördüm duvarlarını.
Bir damla yaşın akmaz diye söz verdiler.
Oysa yediğim lokmayı bile gözyaşıyla pişirdiler.
Sevgimi ortaya koydum, önüme suskunluk geldi.
​Gündüz fırtınalara göğüs germekle geçti.
Güçlü ol dediler, sırtıma dağlar eklediler.
Gecem o fırtınanın sesiyle bitti.
Ama yarım nefesim diyor.
Bir yudum mutluluk beklerken
Ömrümü hüsne mahkum ettiler.
​Bir ömür bıraktım evin eşiğinde.
Işık aşındı, ayaklarım kanadı.
Evlatlarımın tek bir gülüşü için
Bütün dünyamı feda ettim.
Kendi kırıklarımı süpürüp halının altına attım.
Ben mutluluğu değil,
Onların varlığı için kendi enkazımı toplamayı seçtim.
​Gözyaşlarımı mürekkep, sustuklarımı feryat eyledim.
Duvarlara vuran sessizliğimi kağıda döktüm.
Bana sus dediklerinde
Ben kalemi daha sıkı tuttum.
Çünkü ben susmadım.
Kalemle haykırdım!
Ve bu haykırış benim.
​Beyaz umudumu gözyaşlarımla kefenimi işliyorum.
Gecemi gündüzüne katıp toprağımı eşeliyorum.
Beni bitirdiler sandılar, mezara gömdüler.
Bilmediler ki; küllerimden yazı yazıyorum.
Canımı toprağa değil, kağıda koydum.
Ve şimdi oradan doğuyorum.
🖋️💙💙 YK