Bedua etmesini bilmem Şiiri - Esmegül To ...

Ben beddua etmesini bilmem,
Paramparça olmuş bir kalbim var...
Nasıl beddua edeyim kalbimin tek sahibine?

Şimdi söyle, kimin intikamını aldın bende?
Bu kadar acımasız olabildin...
Seni sevdiğimi bile, bile,
hep bir köşede parçaladın beni.

Yarım kaldı cümlelerim, yarım kaldı düşlerim.
Adını fısıldadığım duvarlar şimdi bana yabancı.
Her gece aynı boşluğa bakıyorum.
İçinde senin yokluğun yankılanıyor.

Beni cayır cayır yaktın aşk ateşinde,
Hiç umurunda olmadım bir gün bile.
Yüreğin hiç mi acımadı,
geceleri başını yastığa koyarken?

Kolaydı değil mi?
Sev demesi kolay, unut demesi kolay.
Yarım bırakıp gitmesi kolay.
Zor olan benim. Her gün aynı acıyla uyanmak.

Masa dağınık, fincan soğuk, oda sessiz.
Çalan her şarkıda bir eksiklik var.
Sen gittikten sonra zaman da küstü bana.
Günler geçiyor ama ben aynı yerde sayıyorum.

Söyle bakalım neyin intikamını aldın bendeki?
Savaşın ortasında bıraktın yalnız başına...
En ağır bedeli ödettiren bana,
Vicdanın rahat mı şimdi gözyaşlarımı kana bulamakla?

Ben ise seni öyle çok sevdim ki,
Seni, yürek yazan kalemimin mısralarında yazdım;
Satır satır, her köşesinde hep sen vardın.

Aynaya baktım, yabancı biri var.
Eskiden gülerdim, şimdi susuyorum.
İçimdeki çocuk sustu.
Onu da götürdün giderken.

Beni en çok ne yaktı biliyor musun?
"Hiçbir şey olmamış" gibi yaşamana.
Ben burada paramparçayken senin ayakta durmana.
Demek ki ben tekmişim bu hikayede.

Şimdi o satırlarda sadece acım kaldı.
Hayata küstürülmüş,
Sessizliği içinde yaşayan eserinim şimdi ben.
Dilim sustu,
Kalemim yazar oldu.
🖋️💙💙 YK