İnsanlar sadece savaşır
Kazandığını zanneder
Kurtaracağını sanır
Her şeyi düzelteceğine inanır
Ama hiç bir zaman bunu yapamaz
Çünkü ne yapacağını bilemez
saf bir aşık gibisin
cüruf kazanına mı atıldın?
yıkıldın mı?
yoksa gönlüme mi bağlandın?
nedir bu halin
duyar mısın sesimi
Açtın kalbimi en umulmadık anda
Vahşet dolu o histe bile sadece sana
Nafile,
O kutsi sözlerde bile gönlüme ait olmadı
Neyi bekledim de bu kadar çok kandım .
Değer miydi bunca cefaya,
herkes değişir bu dünyada
kimse sığmaz bu cihana
hep mi yalnız kalır yar
neden değişir durur bu dünya
insanlar birdi çok oldu
…Ama tek bir anda
Küçük bir odada tek başına
Bir telefon kalavyesi ile başbaşa
Adı konmamış o dem de
o son satırla…
semazen beyaz eteği ile
dönüyor dünyada hakikati bildikçe
ama semazen önemli değildi
sadece tanıktı hakka
sükütü bile unutturur zaman
Bozuk saatlerin içindeki güvelerle beraber…
Gökteki yıldızlar senkronize ,
Ulan İstanbul;
Cehennem gibi keder yuvasısın.
Tıklım tıklım acı çekerken,
Soğuk kar taneleri
Tatlı mu tatlı
Ellerime düşmesini
İstiyordum
İlkbaharda çiçekler açarken
Kirlenmek güzelken
su gibi aziz ol
her zaman berrak
her yerde ihtiyaç ol
insanlar seni değerini
yok olduğunda anlasın
Gökte ki kürsüsü olan sultan-ı yeğah
Yeryüzünde mecnun olmuş bir derviş
Bu hicran vaktinde ister mi gönül hakkı?
Hak bilir mi ki nefsinde boğulmus bir kulu?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!