Hayatta bazı insanlar vardır,
tıpkı fesleğen gibi…
Dokunulmadıkça
kokusunu vermezler.
İçlerinde taşıdıkları cevheri
hemen açığa çıkarmazlar.
İlk bakışta
diğerlerinden ayırt etmek zordur onları.
Herkes gibi yaşar,
herkes gibi konuşur,
herkes gibi yürürler hayatın içinde.
Ne bir iddiaları vardır
ne de kendilerini göstermek gibi bir dertleri…
Ta ki bir gün,
bir an gelir…
Onlara samimiyetle dokunduğunuzda
içlerinde sakladıkları bir kapı aralanır.
İşte o zaman
uzatırlar ellerini size.
Sevgiyle, şefkatle, merhametle
sararlar yüreğinizi.
Verdikleri şey
sıradan bir ilgi değil,
ruhun derinliklerinden gelen
koşulsuz bir kabulleniştir.
Çünkü onlar,
insanı yalnızca görünen yüzüyle değil,
ruhundaki hakikatiyle tanırlar.
Kendilerini de,
başkalarını da
o derinlikten bilirler.
Onlar;
mutlak sevginin izini sürmüş,
aşkın hakikatine dokunmuş
gönül insanlarıdır.
Böyle insanların yanında
kelimeler azalır,
hisler çoğalır.
Çünkü onlar anlatmaz,
yaşatırlar…
Böyle bir insanla karşılaştığınızda
bunu sıradan bir rastlantı sanmayın.
Biliniz ki
bir sırlar bahçesinin
eşiğine gelmişsinizdir.
O eşikten içeri adım atmak mı,
yoksa geri dönmek mi?
İşte bütün mesele budur…
Çünkü o kapıdan içeri giren,
artık yalnızca başkalarını değil,
kendi ruhunu da görmeye başlar.
Muhsin Yener
Seni sevmekten önce anlamak isterim.
Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
Sana hep, hep yeniden başlamak isterim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta