Ey hüznüme tebessüm olan,
İçimdeki koru alevlendiren kadın...
Söyle onun gözlerine,
Unutulmadığını fısılda.
O gözlerin gülüşü hiç eksilmez,
Mevsimler devrilir,
İlk üçün sıcağı… kışa dayanır.
Çökerken kapkara bulutlar kentin üstüne,
Aynada o hüzün, sessiz uyanır...
Gündüzün zırhları geceye düşer,
Sitemler peşi sıra yazgıya vurur…
Gecenin en koyu yerinde başlar
Benim içimdeki o hırçın mesai...
Daha seher, karanlığın örtüsünü çekmeden üzerimizden,
Yüreğim çoktan yola çıkmıştır bile.
Sabırsız bir kanat çırpışıdır bu;
Gözüm o duruşunda kaldı, her şey ayan beyan açıktı.
Sen…
Sırtın cihana dönük… yüzün göğe…
Söndü ışıklar,
Gölgende AY çıktı…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!