Limanı Olmayan Sevda Şiiri - Önder Karataş

Gecenin en koyu yerinde başlar
Benim içimdeki o hırçın mesai...
Daha seher, karanlığın örtüsünü çekmeden üzerimizden,
Yüreğim çoktan yola çıkmıştır bile.
Sabırsız bir kanat çırpışıdır bu;

Kanatlarımda rüzgârın ağır yükü,
Zihnimde hiç bitmeyen bir vuslatın sızısı...
Ama ne menzil korkutur beni
Ne de gecenin savurduğu o sert uğultu.
Denize sevdalanmış bir ruhun kaderidir bu
Sessizliğin ortasına düşen ilk ışıkla
Baştan yaratılmak.

Ufukta denizle gökyüzü
Tam birbirine sarıldığı an,
O sonsuz çizginin tam üstünde dururum.
Gözlerimde mavinin her tonu,
Geceden sehere evrilen her anda
İzini sürerim o kadim heyecanın.

Çünkü bilirim;
Hakiki aşk varılacak bir liman değil,
Her seher vakti o bitmeyen sonsuzluğa
Sessizce ve bıkmadan
Yeniden göğe kanat çırpmaktır.

16/09/2026 - 21:08
Ali Önder Karataş {00704095953}