Ömürden Kalan. Şiiri - Yücel Özkü

ÖMÜRDEN KALAN
Bir parça huzurdu bütün dileği,
Bir de gönülden uzanan el.
Ömrü geçti sessizce,
İçinde kaldı söylenmemiş sözler.

Bir akşam yarım kaldı cümlesi,
Lambası sabaha dek yandı.
Gün doğdu, kapısı açıldı,
Evde gölgesi kaldı.

Bir avuç toprak örttü adını,
Rüzgâr savurdu ayak izini.
Dünya yoluna devam etti,
Bir sandalye sakladı yerini.

Ne servet götürdü yanında,
Ne dünyadan bir şey diledi.
Bir gönülde sevgi bıraktı,
Ömrü orada güzelleşti.

YÜCEL ÖZKÜ
28 Ekim 2026/07:59