Ömür Dediğimiz Şiiri - Melik Köroğlu

Ömür

Bir sabah daha eksildi ömrümüzden,
Kimse duymadı takvim yapraklarının sesini.
Güneş yine doğdu,
Kuşlar yine aynı dallara kondu,
Ama biz biraz daha uzaklaştık çocukluğumuzdan.

Zaman dedikleri ne tuhaf şey dostum,
Ne kapıyı çalıyor, ne izin istiyor.
Bir bakmışsın saçlarına kar yağmış,
Bir bakmışsın aynadaki yüzün
Sana eski bir fotoğraf gibi bakıyor.

Oysa dün gibiydi çocukluğumuz,
Dizlerimizde yaralar,
Ceplerimizde misketler,
Dünyayı avuçlarımıza sığdırdığımız günler...
Ne çabuk büyüdük,
Ne çabuk unuttuk büyümeyi beklediğimizi.

Sonra sevdik...
Birilerine ömrümüzü verdik,
Birilerinden bir ömür bekledik.
Kimi geldi, bahar oldu içimize,
Kimi gitti, kışını bıraktı yüreğimizde.
Kimi bir ömürlük sandığımız
Bir hatıraya dönüştü.

Yıllar geçti...
Beklediğimiz insanlar gelmedi,
Gidenlerin ardından kapılar kapandı.
Bir zamanlar kalabalık olan sofralar
Şimdi birkaç sessiz sandalyeye kaldı.
Ve insan en çok da
Eksilenlerin yerini görünce yaşlandığını anladı.

Yaşlanmak yalnızca saçların ağarması değilmiş,
Bir şarkıda eski bir yüzü aramakmış.
Telefonun çalmasını beklemek,
Eski bir dostun sesini özlemekmiş.
Bir bayram sabahı
Eksik kalan isimleri saymakmış.

Ömür dediğin,
Bir avuç su gibi akıp gidiyor avuçlarımızdan.
Tutmaya çalıştıkça eksiliyor,
Unutmaya çalıştıkça derinleşiyor hatıralar.
İnsan bazen bir ömür yaşıyor da
Kendine ayıracak bir gün bulamıyor.

Şimdi anlıyorum...
Meğer hayat, büyük hayallerin peşinde koşarken
Küçük mutlulukları kaçırmakmış.
Bir annenin sesini,
Bir babanın gölgesini,
Bir dostun omzunu,
Bir sevdiğinin gözlerini
Yeterince seyredememekmiş.

Ah zaman!
Biraz yavaşlasaydın ne olurdu?
Bir akşam daha çocuk kalsaydık,
Bir sabah daha annemiz uyandırsaydı bizi.
Bir kez daha genç olsaydık,
Ama bu defa hayatın kıymetini bilerek yaşasaydık.

Artık ne geçmişi geri getirebiliriz
Ne de yarının kapısını aralayabiliriz.
Elimizde yalnızca şu an var,
Bir de içimizde susmadan konuşan hatıralar...

Ve bir gün,
Biz de bir fotoğrafın içine sığacağız.
Birilerinin dilinde adımız,
Birilerinin yüreğinde özlem olacağız.
Ardımızdan belki bir cümle söyleyecekler:

"Yaşadı işte...
Biraz güldü, biraz ağladı,
Çok şey istedi, azına razı oldu.
Zaman geçti üzerinden,
O da zamanın içinden geçti..."

İşte ömür böyle dostum...
Ne gelen kalıyor, ne giden dönüyor.
Saatler susmadan ilerliyor,
Dün dediğimiz bir hatıraya,
Yarın dediğimiz bir ihtimale dönüşüyor.

Ve insan, ömrünün sonbaharında anlıyor:

Gençlik bir daha gelmiyor,
Zaman kimseyi beklemiyor,
Hayat hiçbirimize borçlu değil...

Yaşamak dediğin şey,
Ömürden gün eksilmesi değil yalnızca;
Eksilen günlerin içinde
Ne kadar insan kalabildiğimizdir

Melik Köroğlu (Salihi) Şair ve yazar