Kimin kaybedip kimimin kazandığı beli değildi
Kimisi davulu sırtlanıp kazanadı
Kimisi gönülleri kazandı
Kimisi rehaya kapıldı
Kimisi kuyruk salladı
Herkez kendine göre kazandı
KİMLE OLURDUM.
Senden ayrıldığım her günün takvim yaprağı,
Siyah kaplı albümümde saklandı.
Hasretini çektiğim sensiz günlerde
BİTMEZ SEVDAMSIN KARAGÖL KÖYÜ.
Kara taşlkarına kurban olduğum
Neyime gücendin hiç gülmüyorsun,
Yüzümü kara toprağına sürdüğüm
KİMLİĞİM
Benim adım Ömer Tural, ustanın,
Rasim Usta oğluyum ben aslanın.
“Balcı” derler, Karagöl’de yurdumun,
Oğuz Türkü, Romanya’dan gelmişim.
Kimlik ve Beka: Bir Toplumun Öz Ruhuna Dönüşü
Yazar: Ömer TURAL
2025 yılının bu son Cuma vaktinde, minberden yükselen hitabetin yankıları sadece cami duvarlarında kalmadı; cemiyetin tam kalbine, yani "kimlik" meselemize dokundu. Modern dünyanın dijital kuşatması altında "ben kimim?" sorusunun cevabını arayan kitleler için bugün verilen mesaj, bir uyarı fişeği niteliğindeydi.
Kimlik: Nüfus Kaydı Değil, Vicdan Akdi
Kaysiler çiçek açtı gelmedin
Bağri çağlaya dönende gel
Kalmasın çağla yeşili gözün yollarda
Bahar bitmeden gel,hayat güzelken gel.
Sarmasın gözlerini karabulut
İstemem ağlama
KAZANDI
Kimin kaybedip kimimin kazandığı beli değildi
Kimisi davulu sırtlanıp kazanadı
Kimisi gönülleri kazandı
Kenan Çarboğa: Anadolu’nun Bağrından Yükselen Gür Ses
Kenan Çarboğa, Sivas’ın Gemerek ilçesine bağlı Seyidin Ali köyünde dünyaya geldi. İlk ve ortaöğrenim adımlarını Sivas ve Kayseri’de attıktan sonra, yükseköğrenimini Abant İzzet Baysal Üniversitesinde tamamlayarak eğitim camiasına katıldı. Türkiye’nin dört bir yanında yayımlanan süreli yayınlarda, edebiyat dergilerinde ve gazetelerde şiirleri ile kaleme aldığı yazıları okurla buluştu. Şair, günümüzde de bir ilkokul öğretmeni olarak kendi memleketinde geleceğin nesillerini yetiştirmeye ve meşalesini taşımaya devam etmektedir.
Kenan Çarboğa, yalnızca bir eğitimci değil; Anadolu’nun sert ikliminde, kırsalın çetin ve gururlu topraklarında yetişmiş genç ve özgün bir şair-yazardır. O, korunaklı mekânlarda ya da bir saksı konforunda serpilen yapay bir gül değildir; kökleri Anadolu’nun öz bağrına dayanan, toprağın kokusunu ve çilesini içine çekmiş hakiki bir değerdir. Gözü de gönlü de yaşadığı coğrafyanın kaderiyle ve insanıyla şekillenmiştir.
Edebiyat çizgisinde edilgenliği reddeder. Birçok şairin aksine şiiri bir sineye çekiliş veya kabuk; "Şiir susmaktır" düsturuyla yapılan bir eylem olarak görmez. Onun için şiir; haksızlığa karşı koymak, suskun yığınların sesi olmak ve yeri geldiğinde yumruğunu masaya vurarak haykırmaktır. "Zülfüyâre dokunurum" ya da "fincancı katırlarını ürkütürüm" kaygısı taşımadan; çevresinde, Anadolu’da ve tüm dünyada tanık olduğu adaletsizliklere karşı kalemiyle başkaldırmıştır. İçinde kopan fırtınaları, samimi ve gür bir dille mısralarına aktarmıştır.
KENDİ GÖLGEMLE KONUŞMAK
Gölgenden kaçarsın,
“Tutma beni” der gibi.
Koşarsın, çatlarcasına,
Uykudan uyanmışcasına,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!