Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

Yine bir kadın...
hem de kapkalın sesli
kaba tavırlı! ..

Yumuşak, temiz yüzüme kandı,
kankisi bildi,

”Şimdi kadınları yerden yere vurdum, ama
aslında aynı şeyler erkekler için de geçerli;
aman alınmayın! ”

”Veya erkekleri yerden yere vurup,
bazılarını öküzü benzettiğimde

Kimse beni iknaya çalışmasın,
boşuna konuşmasın
gücünü harcamasın

ağzıyla kuş tutsa inandıramaz
iş yerlerindeki samimiyete

Duşumu aldım
yine tertemizim... dupduru...
yazdığım bir önceki şiirdeki ise 'ben' değilim;
kelimeler çoktan küvetin süzgecinden gitti bile!
artık yüz adım ilerdeyim
onu eskittim.

Aslında gerek yoktu inan
şu doğanın yüzeyi ormanların
taşın-toprağın
denizlerin, nehirlerin yağmurlarla ıslanmasına...

Hayatın devamı için bu zaruri değildi.

Eskidendi o...
Bir işini hallettirmek için
sıfat gerekirdi
beceri gerekirdi
işinin ehli olmak,
bilgili olmak

Bilgeliğin ispatla işi yoktur.

Kendi sonsuz yalnızlığı içinde yürürken bilge
birgün sadece olsa olsa
yanına başka bir bilge yaklaşır ve
kulağına yorumsuz sevgi sözcükleri fısıldar.

Ulan bu ne iştir? !
Bu kadar çok e-postayı
sadece dakikalara sığacak kısa aralarla
makineli tüfek edasıyla
boşıboşluğun iddiasıyla
ilet-ilet nereye kadar? !

Başının tam tepesinden saba vururken
onun şiddetini ve rengini öyle ayarla ki;
televizyonunla, konforlu banyonla, rahat yatağınla,
bilgisayarınla donatılmış evinden
aniden
vahşi doğanın çeşitliliğiyle bezenmiş

Daha ne kadar karıncalanması lazım
şu parmak uçlarımın,
şakaklarımın?

Ya da üst üste
pofur pofur