Ömer Çağlın Şiirleri - Şair Ömer Çağlın

Yükseldi bir güneş, Ankara ufkunda,
Nuruyla aydınlattı her karanlık yolu,
Gurur bilmezdi, kibir tanımazdı,
Mütevazı adımlarla sildi tüm tozu.

Vaazlarıyla gönüllere serpildi umut,

Bir güneş doğardı Ankara’da her sabah,
İrfanıyla dolardı ruh, sevgiyle sabah,
Gurur bilmez, kibir ondan uzak bir durak,
Hakkı haykırırken titrerdi yürekten ah.

Bir derviş misali, yol bulurdu sözüyle,

Şiirler yazarım durmadan sana
Sakın hayır deme sende bana
Eğer sevmiyorsan beni
O zaman isyanım kaderden yana

Nerelerden geldin yolunu mu şaşırdın

Gözlerinde parlıyor bir yıldız gibi,
Başarıya adım adım yürüyorsun sessizce.
Akıllısın, çalışkansın, bilmediğin bir güç var,
İçindeki cevheri fark etmen gerek sadece.

Yollar önünde uzanır, ufuklar geniş,

Bir Kase Çorba, Bir Kuş Yuvası

Bir zamanlar taş konurdu duvara,
Kuşlar da düşünülürdü o arada.
Minareler sadece ezanla var olmaz,
Yuvayla süslenirdi her kubbede arda.

Bir kutlu yolcuydu, ilimle aydın,
Gönüllere dokunan bir nur, bir ışık,
Mütevazı, esprili, kalpten bir derviş,
Ankara’yı salladı, sesi hep ılık.

Kürsüde haykırdı Hakk’ın davetini,

BİRLİKLE DOĞAR GÜNEŞ.

Birliktir devleti kuran, toprağa ruhu seren,
Dayanışmadır kalpleri bir kalıba döken.
Ergenekon’dan çıkarken bir çekiç, bir örs ile,
Kurtuluşun adıydı: “Omuz omuza yürekle!”

BİRSEN TEYZE’ME RAHMETLE

Bir çınar devrildi, soldu bir bahar,
Gitti bir güzel insan, kaldı hatıralar.
Birsen Teyze’m, nurla dolsun kabrin,
Yolunu aydınlatsın iyiliklerin tövbelerin.

Aynı sırada büyüdük, aynı hayale baktık
Bir tebeşir tozunda yılları birlikte yaktık
Gençlik dediğin rüzgâr çabuk geçti fark etmeden
Zaman omuzlarımıza ağır yükünü bıraktı

Kimi gurbetle sınandı, kimi sessizce yandı

Bir Yüreğe Yaslanırız

Her gidenle bir parçamız kalır,
Bir hatıra, bir nefes, bir bahar…
Kimi sevdiğimizden, kimi özlemimizden,
Ve biz, hep eksik, hep yarım kalırız.