Ölümle baş başa Şiiri - İlker Güneş Doğan

Ne korkunç şeysin ölüm!
Bir nokta gibiyim karşında
Defalarca kazansam da hayatı
Senin karşında bir hiçim aslında
Son nefesim süzülüp hangi canda nefes olacak?
Ölüme akıyorum her gün her dakika
Çoğumuz huzurlu bir ölüm satın alma gayesinde
Pamuk helva tadında ölsek ya
Hiçbirimiz çivi çakmaya gelmedi bu dünyaya
Ama hepimizi atölyende öldürüyorsun
Yaşarken öldüğümüz yetmiyormuş gibi...
Beni mavi gökyüzü altında toprak et ölüm!
Yeniden filizlensem de yine karşılaşacağız
Ardımdaki izleri de öldüreceksin biliyorum
Ah ne fena ne korkunçsun!
Çocukluğumu, gençliğimi öldürdün
Sıra geldi yaşlılığa...
Anlık ufak mutluluklar biriktirdim
Hepsi gönül cebimde
Onlar da ölecek mi benimle birlikte?