Olsaydın Olmadın Şiiri - Şadiye Kılıç

I.

ah budala heves serseri yalnızlık
zahirle amel etmedin bir zaman
tutku oyunlarını gördün kardeşler arasında
gördün suyun ağladığını
ağaca dokundun taşa dokundun en çok toprağa
bu arduvaz gökyüzü altında
her şey kadar karmaşıktı her şey

bir ucuz şaraba kandın fırlattığın adabınca
güneşe beledin ihtiyar saatleri
karanlıklar içre bir beyaz fener
olsaydın olmadın
o zaman konuşmak kolay olurdu seninle
gönderilmemiş mektuplar üzerine

II.
vietnam’da bir asker olmak yerine
korkağın biri olmak bu çağda
olmak sızardı aklından
ve yurdum diyebilmek susulan tüm tümseklere
bir ama olsaydın olmadın

öncesi büyük idea taşralı ikinci yeni
kollarında ekmek sepeti
sırtından bağlı çocuk esmer duvara
yazgısı bu, tekmeler alaylardan örülü
onayı ontolojik sorun ilkel mutluluk
sonrası “desipere est juris gentium”

III.
gözünün alabildiği kadar buluta tutunup
kadınlığını sen doğurdun
kaderin iri kırmızı bir solucan gibi
yatağına kıvrıldığın adam
adam olsaydın olmadın
çünkü anneler bir koltukla evlendirirdi kızlarını bu çağda

buluta değen o dalgalardan savrulur da düşmezdin
hayat derdin insanı bir güzel büker
anne yaptığın kadınlardan yaldızlı kafesler umardın çürürdü toplum bedenin
ve içinde taşıdığın milyonlarca çocukta
ve gölgesine sığındığın her adamda
biraz biraz devrilir de yok olmazdın
ne umutluydun yoksa dünyadan
atlas karıştırdığın yıllar
kendini merhem bilen bir el olsaydın
olmadın.

Şadiye Kılıç