“Ne garip değil mi?
Ölmek için yaşıyoruz.
Sonumuzun olacağını ve kaybolacağımızı bile bile,
Öyle körü körüne yaşıyoruz.
Sanki bu rüya hiç bitmeyecek gibi...
Ne bu kin ve nefret;
Sonunda ölüm olan bir fani hayat için, değmez.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta