Öldüğüm Gün Şiiri - Hamza Caymaz Delinin ...

ÖLDÜĞÜM GÜN
Öldüğüm gün ardından çok ağlama,
Gözyaşını keder diye bağlama.
Bir Fatiha gönder yeter ruhuma,
Beni güzel dualarla uğurla.
Öldüğüm gün gökyüzüne bakarsan,
Belki bir yıldız olur sana yanarım.
Bir rüzgâr eser de saçını okşarsa,
Bil ki duana sessizce katılırım.
Ne dünya malı kaldı ne de servet,
Hepsi bir avuç toprak kadar kıymetsiz elbet.
İnsan geride bırakır yalnız sevgiyi,
Bir de hayırla anılan güzel niyeti.
Mezarımın başına bir çiçek bırak,
Ama gönlüne umudu da mutlaka tak.
Ben toprağa emanet olur giderim,
Sen hayata yeniden umutla bak.
Öldüğüm gün sakın küsmeyesin hayata,
Gülüşünü hapsetme karanlık odalara.
Ben seni mutlu görmek isterim hep,
Duaların ulaşsın sonsuz diyarlara.
Bir gün yolun düşerse mezarıma eğer,
Sessizce otur, anlat içindeki dertleri birer birer.
Ben cevap veremem belki bu dünyada,
Ama Rabbim duyar gönlünden geçenleri.
Toprak örter bedenimi usulca,
Hatıralarım kalır gönüllerde sonsuza.
Bir tebessüm bırak ardımdan yeter,
İnsan sevgisiyle yaşar aslında.
Öldüğüm gün güneş yine doğacak,
Kuşlar sabah ezgilerini söyleyecek.
Hayat kimse için durmayacak,
Zaman yine sessizce akıp gidecek.
Eğer kırdıysam bir gönlü bilmeden,
Helallik isteyin benim yerime herkesten.
Çünkü en ağır yük kul hakkıdır,
Affedilmek en büyük nimettir gerçekten.
Annem dua etsin, babam razı olsun,
Dostlarım arkamdan güzel sözler konuşsun.
Bir avuç toprakta uyurken ben,
Rahmet kapıları bana açık olsun.
Öldüğüm gün adımı hüzünle değil,
İyilikle, vefayla anın ey dostlar.
Bir selam gibi geçtim bu dünyadan,
Geriye yalnız sevgi kalsın, hoş sedalar.
Bir gün siz de bu yolun yolcususunuz,
Hiç kimse kalmaz sonsuza kadar yeryüzünde.
Öyleyse kırmayın hiçbir kalbi,
Sevgi ekin her adımınızın izinde.
Öldüğüm gün ardından ağlayabilirsiniz,
Ama umudu da yüreğinizden eksiltmeyin.
Çünkü ölüm bir son değil,
Rahmetine sığınılan Rabb'e dönüşün adıdır.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ