Nihal, sözcüklerin eşiğinde durdu bu gece,
Dilinde bir ilahî şerbet, gözlerinde hicap.
Suskunluğun kabuğunu kırdı bir “sen” ile,
Yüreğindeki ay’ı, kâl ile etti inşâ.
Öyle anlar vardır, sözün cürmü yetmez,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta