Fidan gibi bir çocuktu Fikri, ip ince,
Doktor olacaktı amcası büyüyünce,
Bütün gücüyle dirsek çürüttü,
Gözlerinin ferini masada kuruttu.
Ne meslek öğrendi, ne de hayatı,
Oku demişti ya herkes, ne yapsın sanatı,
Okullar bitince, gerçekler başladı,
Baktı ki açıkta tüm arkadaşları,
Ev desen açık hava hapishanesi,
Anne gardiyan, baba sorgu eri,
Konu komşu bakışlarıyla taciz eder,
Hal hatır sormaları zehirden beter,
Şimdi sorarlar: "Ne iş yaparsın?"
Başını eğer, içten yanarsın.
Ne bir baltaya sap olabildin,
Ne kendi yarana merhem sararsın.
Nihayetinde düşmüş yolu maden ocağına,
Almış eline baltayı başlamış sallamaya,
Kalem tutan elleri tırmalamış taşları,
Ağlamış gizliden içine akmış yaşları,
Vur fikri, kazmayı vur, vur, vur, !
Bütün hıncınla bütün, öfkenle vur, !
Düşenin dostu olmaz, doğrusu budur.
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 14:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!