Gazze Şiiri - Mustafa Özkaraalp

Gazze ye de gelir idi bahar,
Molozlara sığmazdı yaseminler, sarmaşıklar,
Yıkılan evimizin taşlarından evcilik yapardık,
Cıvıl cıvıl öterken kuşlar, Biz gülerdik.

Sen hiç köşe kapmaca oynadın mı,
Ben çok oynadım hiç kapamadım,
Halayda çekmedim örneğin,
Zarf ta kapamadım düğünlerde,

Ama gelin ne kadar güzeldi değil mi,
Kar gibi saf ve günahsız,
Bizde öyle kalacaktık,
Yan bahçedeki elmaları çalmasaydık,

Sen hiç dondurma yedin mi,
Ben yemiştim bir kaç kere, hala tadı damağımda,
Şanslı çocuktum galiba,
Keşke yanımda olsalardı arkadaşlarımda.

Varoşlara da gelir idi aşk,
İbonun bi sevdiği vardı,
Onu her gördüğünde biber gibi kızarır put gibi kalırdı,
Biz gülerdik.

Sonra birden gök yarıldı, kıyamet koptu,
Sanki amcaların vijdanı yoktu,
Gökten ateş yağıyor ben anne diye ağlıyordum.
Kulaklarım çınlıyor kimseyi duymuyordum.

Kan olmuştu her yer, her yerim,
Korkudan titriyordu küçük ellerim,
Bunu hak edecek biz ne yaptık,
Belki de o elmaları almayacaktık.

Tüm dünya seyretmiş olamaz ölüşümü,
Susturdular gülüşümü,
Artık inanmam koşmam peşinden,
Polyanna git başımdan.