Çocuktum
Annemde bizi döverdi
Canım yanardı
Ağlardım
Korkardım
tutamazdım gözyaşlarımı
Çocuktum
Annemde bizi döverdi
Canım yanardı
Ağlardım
Korkardım
ödüm bokuma karışırdı
Gün gelir de ayrılırsak
İstemeden
Sayarım ki tanımadım
Tanışmadık
Aynı kavgayı paylaşmadık
Yemedik
Dünya öyle dar geliyor ki
Düşüncelerim sığmıyor
Taşıyorum
Ben mi deliyim
Düşünmeyenler mi akıllı
Bir anormallik var ama neremde
Karanlıktı
Senin ışığın aydınlattı
Kuruttu ıslaklığımı
O yüzden korkularım düşman sana
sustukça çoğalır acılarım
baskılarım artar
saklandıkça dayanamıyorum
kaçmadan yüzleşmeliyim.
vicdanıma hesap veremiyorum
vicdan önemli
İnsanlar da ölür
Hoş ölmesi bir şey değil de
Öldürülmesi çok şey
Ne şekil bacağım
Ne biçim
Bu kanunlar kim için bacağım
Bir kadın
Uzanıp dudaklarıma
Ben sevdiğimi düşlerken
Öpebilir beni
Sormadan ve söylemeden, habersiz
Ve devamı
Beni sevdiğini
Bana âşık olduğunu söylerdi
Ve bir sabah
Beni bir muhasebe bürosunda aldattı
Hâlbuki benim matematiğim daha iyiydi
Daha çabuk çözerdim problemleri
Bir gün
elimi tut diyeceğim
ve hiç kimse duymayacak
birgün
göreyim yüzünü diyeceğim
kimse olmayacak




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!