Ölüm vurulmak değil
Asılmak değil
Bombalanmak değil
Atlarken uçaktan paraşütünün açılmayışı değil
Üstüne toprak atılmak sanma
Yüreğinde ölenleri düşün
Ben küçükken
Dam üstünde yatardık yaz günleri
Parlak yıldızları sayardık bazen
Bitirdik mi
Masallar okunurdu akıllarda
Kitap bile yoktu o zamanlar
Günler insanlar içindir
Kimi Pazar günü ölür
Kimi Salı kimi Cuma
Kim bilir Perşembe öleceğini
Herkes sevdiği günü seçerse olmaz
Saatlerde öyledir yıllarda
Ben daha çok ağlarım
Ağlamazsam olmaz
Önümde bir dünya var
Eskiden de ağlardım
Yeniyken de ağlayacağım
Dağların üstünde duman
Dumanın üstünde kan
Kanın üstünde insan
İnsanın üstünde can
Canın üstünde yaşam
Yaşamın üstünde mavi
Çocuktum
Elma şekeriydi babam
Yemek isterdim
İşçiydi ter kokardı iş çıkışı
İnmeli miydim kucağından
Çocuktum
Anladım ki bugün yoktun
Anladım ki dünde yoktun
Anladım ki neden yoktun
Anladım ki yoktun
Vardın ama yoktun
Çoktun ama yoktun
Bir kız tanıdım on sekizinde sarı
Gözleri yeşil
Gözleri çakır
Gözleri ela
Sevdi sandım
Sever sandım
Bir daha dönmeyeceksen yarim
Gir koynuma saklı dur
Gir koynuma öyle kal
Gitme
Bir daha doğmayacaksa güneş
Açık tut gözlerini yumma
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!