Öğrendim Şiiri - Yorumlar

Biliyor musun... ‎Ben eskiden pek konuşmazdım. ‎İnsanların yanında sessizce oturur, ‎onları dinlerdim. ‎İçimden geçenleri anlatmak yerine ‎içimde biriktirirdim. ‎Sonra ne yapardım biliyor musun? ‎Şiir yazardım... ‎Şarkı söylerdim... ‎Söyleyemediklerimi kelimelere bırakır, ‎içimde kalanları bir şiirin arasına saklardım. ‎Bazen bir şarkı açar, ‎kimseye anlatamadığım şeyleri ‎o şarkıya emanet ederdim. ‎Çünkü konuşmak bana zor gelirdi. ‎İnsanlara kendimi anlatmak, ‎ne hissettiğimi söylemek, ‎birinin karşısında içimi açmak... ‎Bunların hepsi bana ağır gelirdi. ‎Ama sonra zaman geçti. ‎Ve ben değiştim. ‎Konuşmayı öğrendim. ‎Önce birkaç kelimeyle başladım. ‎Sonra kendimi anlatmaya... ‎Bir gün fark ettim ki ‎içimde biriktirdiklerimi ‎artık sadece şiirlere bırakmıyorum. ‎İnsanlara da anlatabiliyorum. ‎"Bugün iyi değilim" diyebiliyorum. ‎"Buna kırıldım" diyebiliyorum. ‎"Bunu sevdim" diyebiliyorum. ‎Hatta bazen hiçbir sebep yokken ‎oturup kahkaha bile atabiliyorum. ‎Eskiden sadece dinlerdim. ‎Şimdi konuşuyorum. ‎Eskiden insanların arasında ‎kendime bir köşe arardım. ‎Şimdi insan içine karışıyorum. ‎Yeni insanlarla tanışıyorum, ‎sohbet ediyorum, ‎gülüyorum. ‎Ve biliyor musun, ‎bunun ne kadar güzel bir şey olduğunu ‎sonradan fark ettim. ‎Çünkü insan bazen ‎kendi sessizliğine o kadar alışıyor ki ‎sesini çıkarmayı unutuyor. ‎Ben de uzun süre ‎öyle yaşadım. ‎Ama şimdi anlıyorum... ‎Susmak güzel, ‎ama her şeyi içinde tutmak değil. ‎Şiir güzel, ‎ama bazen şiire yazdığını ‎bir insanın yüzüne de söyleyebilmek gerekiyor. ‎Şarkı söylemek güzel, ‎ama bazen kendi sesinle ‎"Ben buradayım" diyebilmek daha güzel. ‎Ben bunu öğrendim. ‎İnsanlarla konuşmayı, ‎gülmeyi, ‎sohbet etmeyi... ‎Ama en önemlisi, ‎kendimi saklamamayı. ‎Hâlâ bazen susuyorum tabii. ‎Çünkü sessizliği de seviyorum. ‎Ama artık sessiz kaldığımda ‎içimde söyleyemediğim şeyler olduğu için değil... ‎Bazen sadece ‎biraz dinlenmek istediğim için susuyorum. ‎Geçmişteki halime baktığımda ‎onu suçlamıyorum. ‎Çünkü o zamanlar ‎bildiğim kadarıyla yaşıyordum. ‎Şimdi ise önümde başka bir hayat var. ‎Daha çok konuştuğum, ‎daha çok güldüğüm, ‎insanların arasında ‎kendim gibi olduğum bir hayat... ‎Ve sanırım büyümek biraz da bu. ‎Kendi içine kapanmış bir çocuktan, ‎hayatın içine karışabilen birine dönüşmek... ‎Dün söyleyemediklerini ‎bugün söyleyebilmek. ‎Dün sadece dinlediğin yerde ‎bugün kendi hikâyeni anlatabilmek. ‎Ben hâlâ şiir yazıyorum. ‎Hâlâ şarkı söylüyorum. ‎Ama artık tek farkla... ‎Eskiden onları ‎söyleyemediklerimi anlatmak için kullanırdım. ‎Şimdi ise ‎yaşadıklarımı paylaşmak için kullanıyorum. ‎Ve galiba en güzeli de bu: ‎Eskiden içimi şiirlere ve şarkılara dökerdim. ‎Şimdi ise hem konuşabiliyor, ‎hem gülebiliyor, ‎hem de hayatın içine karışabiliyorum. ‎Çünkü sonunda öğrendim... ‎İnsan bazen ‎kendi sesini bulduğunda ‎hayata da yeniden karışıyor. ‎Ben sesimi buldum. ‎Ve şimdi... ‎Sadece dinleyen değil, ‎anlatan da benim. ‎Sadece susan değil, ‎gülen de benim. ‎Ve artık hayatın kenarında değil, ‎kendi hayatımın tam ortasındayım.