Öfkem Küllendi Şiiri - Coşkun Yetim

Ben çok sustum...
gecelerin zifirinde büyüttüm yaralarımı,
Her acıyı kendi elimle sardım,
kimse bilmedi.
Bir ateş geçti içimden,
kül eyledi dünyamı.
Ben yandım da gönlümdeki ışık
hiç sönmedi.
Beni yıkıldım sanıp
kendilerini aşılmaz dağ gördüler.
Bilmediler ki; her düşüş,
insana başka bir yol açar.
Kaybettiğimi sananlar,
kaderimde sınandı.
Her yara bir kapı oldu,
her kapı beni bana taşıdı.

⚔️ ════ ✦ ════ ⚔️

Şimdi eski gönül değil bu,
Her bakışa açılmıyor kapıları.
Yüreğim sevdana tutsak olsa da,
Lakin aklım izin vermiyor bir daha.
Suskunluğumun sonu
yorgunluğumda gizli,
kimseye emanet edilmez çığlıklarım var.
Öfkem küllendi,
Yangınım sönmedi,
Küllerin altında hâlâ sıcak
bir kor var.
Beni bitti sananlar bilsin şimdi:
Bazı sonlar,
yeniden doğmanın başlangıcıdır.
Ben küllerimden yeniden doğdum,
Düşe kalka kendimi buldum.

⚔️ ════ ✦ ════ ⚔️

Dünüm omzumda ağır bir yük değil artık,
Bir ibret gibi duruyor;
yolumun kenarında.
Bugün, avuçlarımda açılan
temiz bir sayfa var.
Yarınımı kimsenin gölgesine bırakmam,
Benden aldıklarını geri istemem,
Ben kendimi buldum ya,
bana yeter.
Şimdi susuyorsam korkumdan değil,
Her söze karşılık vermek
insanı eksiltir.
Bazı kapılar yüzüne kapanınca anlarsın,
Asıl yolun başka bir yerden geçtiğini.
Beni kaybeden dönüp
eski beni aramasın,
Ben artık dünün bıraktığı yerde değilim.

⚔️ ════ ✦ ════ ⚔️

Ey hayat, hesabımı istediğin yere yaz,
Ben geçmişin borcunu
omzumda taşımıyorum.
Beni acıyla yoğuran günlere rağmen
Gönlümde kin değil,
Yeniden başlama umudum var.
Yıkıldım, fakat yere düşmedim,
Yandım, ama küle dönmedim.
Şimdi kendi hikâyemin başında duruyorum,
Ne dünün esiriyim
Ne yarının korkusunda.
İçimde susturduğum fırtınalar dindi,
Geriye bir insan kaldı...
Kendini kaybedip yeniden bulan,
Ve artık hayata umutla tutunan.

⚔️ ════ ✦ ════ ⚔️

Ne geçmişe dönüp hesap sorarım,
Ne de yarına korkuyla bakarım.
Beni ben yapan acıları unutmam,
Ama onların içinde de yaşamam.
Ve bundan sonra
Kimse için kendimden vazgeçmem.
Çünkü ben, karanlığın içinden
Kendi ışığımı ellerimle çıkardım.
Bugün attığım her adım
Dünün zincirlerini kırıyor.
Yolum uzun, yüreğim dimdik;
İçimde yarınlara açılan bir gökyüzü var.
Beni susturan geceler bitti;
Şimdi sözüm, umudum ve ben varım.
Küllerimden doğdum bir kez daha,
Artık hiçbir rüzgâr savuramaz uzaklara.

✒️ Şiir: Coskun Yetim.✍️
📅 Tarih: 28.09.2026