Öfke Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Bir sevda ektim de, ayazda yandı,
Çiçeğim solarken uyandı öfke.

Bir çift söz bekledim, sesin gelmedi,
Sükûtla içime dolandı öfke.

Yolları gözledim, akşamlar geçti,
Hasretin közünde harlandı öfke.

Bir mektup yazdım da göndermedim hiç,
Mürekkep yerine boşandı öfke.

Gönlümü kıranın haberi yoktu,
Yıkılan saraya yaslandı öfke.

Affetmek istedim, el uzattım da,
Yaramın ucunda sallandı öfke.

Ne bahar yüzüme güldü bir daha,
Ne kış geçti, ne de usandı öfke.

Ben seni severken kendimden oldum,
Sen benden giderken şahlandı öfke.

Yastığın yarısı boş kaldı benim,
Yanıma her gece uzandı öfke.

Şimdi bir taş oldum rüzgâr önünde,
Yıllarca bağrımda saklandı öfke.

Bir gün mezarıma uğrarsan eğer,
Bil ki toprağıma bulandı öfke.

Kasapoğlu der ki: Ömür tükendi,
Senin Fatiha'nla uslandı öfke.