Karlar üzerindeki yeşil ağaçlar gibi..
Öyle derin ,öyle dik köklerimiz,
Ayazda kalmayı da öğrenmişiz ,
Her yeni güne merhaba demeyide...
Kar ve rüzgar öç alırken cüssemizden ..
Kılıçları göz alır her vuruşta ,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta