O İz Nerde Şiiri - Kasım Kobakçı

Boşluk yutar, koca evreni,
Ruhumda, bir çukur töreni,
Manalar beklerim, hayalden,
Bir baykuş öter, çok derinden,
Pas rengi akşamı, gözler hislerim,
Saçma sapan oldu, rüyalar,
İçinde yok olan, masallar,
Rotasız sallarda, bu kaçıncı gün,
Göklerin ışığı, sönüvermiş,
Göğün rengi, solgun ve bitik,
Hiçi gösteren, o iz nerde.
*
Attım o egoyu, kenara,
Sessizce duran, o duvara,
Hiç oldum, boşluğa koşarak,
Artık rüzgar gibi, avare,
Oraya vardım ben, oraya,
Ey dağlar, buzdan soğuk tenim.
*
İyi ki, yokluğa düşmüşüm,
Beni hapset, kara delikte,
Aklınla ört, üstümü şimdi,
Sözünle, fikrinle gizle hep,
Ört beni, ey koca karanlık,
Sil beni, ey sonsuz karanlık,
İnsanca seslere, aldırma,
Özümdeki ölü, çok donuk,
Sana söner, bendeki ateş,
Zeus kim ki, tozdan daha hiçim.
*
Çukurlar, hep derin çukurlar,
Sonlar, dilsiz ve de kör sağır,
Yanıtlar ızdırap, söz bıçak,
Yükler çok ağır, yükler yalan,
Sancılar, varoluş sancısı,
Perdeler, dumanlı perdeler,
Zaman durdu, anlar çok yaşlı,
İşte hiç, işte son noktalar.
*
Soluyorum hala, gri gri,
Sil daha çabuk, sil izimi,
Havanla, yelinle, sil beni,
Yokluğun kapatsın, yaramı,
Usulca sokul, sen ey hiçlik,
Yut bitir, tüket tüm evreni,
En çok da, aklımla vedalaş,
Gör, anla, ama hiç konuşma,
Sus sadece, sus konuşma sus.
*
Gerçeği arayan, bulamaz,
Yalanlar sarıyor, her yanı,
Kimse bilmez, nere gideriz,
Bu oyun bitince, ne kalır.
*
Gülüşler, sahte bir maskedir,
Ağlamak, faydasız bir çaba,
Ne nefret kalıcı, ne sevgi,
Hepsi toz, hepsi bir kurmaca.

Saatler, kum gibi akıyor,
Eriyor, taşlar ve demirler,
Bugün var, yarın yok bu alem,
Unutur tarih de, ismini.
*
Başlangıç sondur, son başlangıç,
Bir sıfır, elde var bir sıfır,
Karanlık yutar, ışıkları,
Huzur bul, sadece hiçlikte.