Sen yaban tavşanların oynaştığı dağların çocuğusun
Issız ve tenha ve de özgür ruh
Bir şehre giriyorsun ki
Kimsenin gündemi değilsin
Küçümseyici bir bakış bile esirgeniyor senden
Ha varsın metro duraklarında ha yoksun
Bir derviş yalnızlığı kalabalık caddelerde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta