Nuran Karaca Şiirleri - Şair Nuran Karaca

Mevsimsiz yagipta kar,
Yaz ortasinda
Buzmu tutturuyor ellerimizi?
Varsin yagsin,
Özlemimiz üsütüyordur bizi.

Düzeldikçe kusurlar azalırdır hatalar,
Giden kimdir kalan kim olur bilinmez
Bu hengame de elde kalan nedir ki?
Sözler tutulurmu duyulurmu yakarışlar
Nedir ki bunca nefessizce çabalar.

Yer çekimine yenildikçe ,
bedensel destek isteriz.
Zaman eğitir ruhu; olgunlaştıkça bedenin tersine daha da kuvvetlenir .
İçimizdeki ağaç ,
asıl o zaman meyvesini verir.

Süresi belirsiz bir misafirlikteydik,
oyunlar oynadık vakit doldururduk.

dinlemedik en çok konuşan,aydı güneşti.
birden nasıl da ciddileştik;
birbirimizi yaraladık

Acıdan zevk alınır mı ?
alınıyor işte;
her türlüsü senden gelince
etkili gülüşlerin sahibi canım sevdiğim.

Sebepsiz bekleyişler can yakar olmuş,
Tek derdimiz yana yakıla
Can özümüzde bir kapınin açılması.
O kapıdan mum ışığı gibi olsa da,
Işık hüzmesinin görülebilmesi.

Yasama sanatında anlamlar kavranırken,
olgunlaşma çağını kişilikler belirlerken,
mücadelemizde boş bulunurken,
bir anda yerle bir olabiliriz...
İşte o zaman,
takviyeler el uzatacaklar.

Gözlerime öyle içten bir bakışı vardı ki!
O anda mutlulukla sanki dünyam değişirdi.
"O" ise kendinken başka
Herkesi görüyordu orda.
Ve o gözler peşin hükümlü
Tavrını takınırken acımazca,

Kontrolü elde tutulamaz,
kara olsa da bahtında olanların.
gidişatın ayrılmazsa doğruluktan;
en azından arada mükafatını görüp;
ağır yarası alınmaz hayatın.

Nerden emin olayim?
Sevdigine beni.
Ya,üstüme aliyorsam,
Rasgele güzel sözlerini.
Ya, yüregime bagliyorsam
Gittikce seni.